Aby oddzielić czas wykonywania kodu PHP od sieci i interfejsu użytkownika, najpierw zmierz jasno zdefiniowany przedział kodu za pomocą hrtime() i porównujesz to z wartościami z przeglądarki i serwera dla tego samego żądania. Pojedyncza wartość czasowa nie stanowi pełnego bilansu czasowego: Timer PHP uwzględnia również czasy oczekiwania w ramach swojego przedziału, podczas gdy pomiary czasu w przeglądarce mają inne ograniczenia. Pomiary czasu na serwerze mogą przekazywać wartości uzupełniające, ale same ich nie mierzą. Podczas porównywania należy uwzględnić stan pamięci podręcznej, odpowiedzi tymczasowe oraz pomiary zagnieżdżone.
Co faktycznie pokazują wartości bieżące
Strona, która ładuje się powoli, może tracić czas w kilku miejscach: podczas oczekiwania na odpowiedź, w PHP, podczas zapytań do bazy danych lub później podczas przetwarzania w przeglądarce. Pojedyncza wartość dla Czas wykonywania kodu PHP nie potrafi rozróżnić tych przyczyn. Decydujące znaczenie ma to, który fragment konkretnego żądania w ogóle rejestruje dana wartość pomiarowa.
Timer PHP mierzy czas, jaki upłynął między dwoma wywołaniami w kodzie aplikacji. Jeśli pomiędzy nimi nastąpiło wywołanie bazy danych lub API, czas oczekiwania na tę operację jest uwzględniany w pomiarze. Wynik nie jest zatem czystym czasem procesora i nie mówi nic o kodzie wykonywanym przed uruchomieniem lub po zakończeniu działania timera.
Z kolei przeglądarka obserwuje zdarzenia z własnej perspektywy: na przykład rozpoczęcie żądania i nadejście odpowiedzi. W przypadku dynamicznego żądania dokumentu między tymi zdarzeniami mogą występować ścieżki sieciowe, przetwarzanie przez serwer proxy oraz operacje po stronie serwera. To, które elementy są uwzględnione, zależy od konkretnych zdarzeń i rzeczywistej ścieżki odpowiedzi.
Nagłówek HTTP Taktowanie serwera przekazuje dodatkowo określone wartości, które na przykład ustala sama aplikacja. Nie mierzy automatycznie całkowitego czasu przejścia przez serwer. Ponadto wartość dla wywołania bazy danych może mieścić się w przedziale czasowym aplikacji; w takim przypadku nie można zsumować obu liczb, aby uzyskać całkowity czas trwania.
Porównaj perspektywy dla tego samego żądania, zamiast traktować je jako ciągły zapis czasowy. Długi przedział czasu działania aplikacji stanowi punkt wyjścia do poszukiwań w backendzie. Z kolei krótki przedział przy powolnym wyświetlaniu w przeglądarce wskazuje na razie jedynie, że przyczyna może leżeć poza tym konkretnym, mierzonym fragmentem kodu.
Określenie zapytania i warunków pomiaru
Najpierw wybierz konkretną ścieżkę i powiązane żądanie dokumentu, na przykład dynamiczną stronę produktu w sklepie internetowym. Określ, czy analizujesz stan zalogowanego użytkownika, czy użytkownika anonimowego, oraz jakie dane testowe są wykorzystywane. Różne koszyki, uprawnienia lub treści mogą w przeciwnym razie spowodować, że aplikacja nie będzie działać w ten sam sposób.
Następnie zdefiniuj Zakresy pomiarowe: Gdzie w kodzie PHP rozpoczyna się licznik czasu, gdzie się kończy i jakie wywołania bazy danych lub API występują pomiędzy nimi? Zanotuj również, czy pomiar rozpoczyna się dopiero po uruchomieniu frameworka. Tylko na podstawie tych informacji będzie można później ocenić, co faktycznie oznacza krótki lub długi czas.
Należy odróżnić trafienia w pamięci podręcznej od braków w pamięci podręcznej. Jeśli pamięć podręczna umieszczona przed serwerem PHP dostarcza odpowiedź bez udziału PHP, może brakować wartości aplikacji; nie jest to dowodem na to, że czas pracy PHP wyniósł zero milisekund. Również przekierowania należy rejestrować jako oddzielne żądania, zamiast nieświadomie porównywać ich czasy z czasem ładowania ostatecznego dokumentu.
Powtórz badanie w warunkach jak najbardziej zbliżonych do poprzednich: ta sama przeglądarka, podobne połączenie, ten sam stan użytkownika oraz udokumentowany stan pamięci podręcznej. Pojedyncze uruchomienie może dać nietypowe wyniki z powodu chwilowych opóźnień lub innej ścieżki odpowiedzi. Dlatego należy zapisać kilka wyników wraz z warunkami, w jakich zostały uzyskane, zamiast wybierać tylko najszybszy wynik.
Do ćwiczeń potrzebne będą narzędzia deweloperskie przeglądarki, a w przypadku timera PHP – dostęp do kodu aplikacji. Skorzystaj ze środowiska testowego lub ścieżki udostępnionej do tego celu; zmiany w środowisku produkcyjnym oraz testy obciążeniowe wymagają odpowiedniego zezwolenia. Logi serwera WWW lub profiler mogą uzupełnić analizę, ale nie są warunkiem koniecznym przy każdym wstępnym porównaniu.
Przypisz wartość z przeglądarki i pomiar po stronie serwera do tego samego żądania, na przykład za pomocą identyfikatora przetwarzanego zgodnie z przepisami o ochronie danych. Nie należy w tym celu gromadzić zbędnych danych osobowych i należy ograniczyć dostęp do informacji diagnostycznych. Bez takiego przyporządkowania nawet równoległe wywołania lub tymczasowa zmiana zawartości pamięci podręcznej mogą zafałszować wyniki porównania.
Właściwa interpretacja danych dotyczących czasu działania przeglądarki
W narzędziach programistycznych otwórz sekcję sieciową i wybierz najpierw żądanie dokumentu dotyczące analizowanej nawigacji. Wartości czasowe tego żądania nie obejmują automatycznie obrazów, arkuszy stylów ani późniejszych wywołań API. W przypadku takich poszczególnych zasobów funkcja Resource Timing zapewnia osobną perspektywę; nie wyjaśnia to zatem w pełni ich przetwarzania w przeglądarce.
Termin requestStart oznacza początek zapytania z punktu widzenia przeglądarki. responseStart oznacza początek otrzymanej odpowiedzi, podczas gdy responseEnd oznacza koniec odbioru odpowiedzi. Różnice te odnoszą się do zaobserwowanych przedziałów czasowych; w szczególności czas do rozpoczęcia odpowiedzi nie jest tożsamy z przedziałem określonym w kodzie PHP.
Na stronie wstępne odpowiedzi należy zachować szczególną ostrożność: odpowiedź taka jak „103 Early Hints” może już przy responseStart należy wziąć pod uwagę. Tam, gdzie przeglądarka finalResponseHeadersStart jeśli to poprzeć, ten moment pomaga spojrzeć na początek ostatecznej odpowiedzi. Różnica w stosunku do requestStart nie można zatem ogólnie określać tego jako czasu oczekiwania na ostateczny nagłówek HTML.
Pamięć podręczna, moduł Service Worker, przekierowania oraz ponowne wykorzystanie połączenia mają wpływ na trasę, jaką pokonuje żądanie, oraz na sposób interpretacji jego czasów. W przypadku zasobów pochodzących z innych źródeł poszczególne dane mogą być niekompletne lub miały wartość zerową, jeśli nie uzyskano odpowiedniego uprawnienia. Sprawdź te warunki przed porównaniem wartości z dwóch przeglądarek.
Jeśli czas oczekiwania przeglądarki jest długi, a zmierzony interwał PHP krótki, nie oznacza to jeszcze problemu z siecią. Czas może upłynąć również w serwerze proxy lub w kolejce przed punktem pomiarowym PHP. Szczególną ostrożność należy zachować przy porównaniu, gdy przetwarzanie PHP następuje dopiero po otrzymaniu wstępnej odpowiedzi: w takim przypadku oba przedziały mają różne granice.
Pomiar kodu PHP za pomocą funkcji hrtime
Z hrtime(true) mierzy upływ czasu między dwoma wybranymi przez użytkownika miejscami w kodzie PHP. Funkcja wykorzystuje monotonna skala czasowa: Przez cały ten czas obliczasz różnicę między dwoma wywołaniami, zamiast traktować jeden moment jako czas. Zmierzony przedział może również obejmować czasy oczekiwania, dlatego nie jest to czysty czas procesora.
W poniższym przykładzie utwórz izolowany plik testowy w udostępnionym środowisku z PHP w wersji 7.3 lub nowszej. Wywołaj go za pośrednictwem serwera WWW, aby następnie móc sprawdzić nagłówek odpowiedzi w narzędziach programistycznych przeglądarki. Symbol zastępczy oznacza fragment aplikacji, którego początek i koniec celowo określasz.
Funkcja zwraca wartość liczbową w nanosekundach; po podzieleniu przez milion otrzymujemy czas trwania w milisekundach. W systemach 32-bitowych wartość zwracana może być typu float. Sprawdzanie błędów zapobiega sytuacji, w której przy wartości zwracanej równej false wyświetlany jest nieprawidłowy czas trwania. Sama jednostka „nanosekundy” nie gwarantuje odpowiedniej dokładności pomiaru.
W tym przykładzie przedział czasowy kończy się przed ustawieniem nagłówka i przed wyświetleniem. Nie obejmuje on zatem ani tych czynności, ani pracy wykonywanej przed pierwszym lub po drugim znaczniku czasu. Jeśli ustawisz początek dopiero po uruchomieniu frameworka, w wyniku nie uwzględniona zostanie również jego wcześniejsza inicjalizacja.
Jeśli zastąpisz symbol zastępczy wywołaniem bazy danych lub API, czas oczekiwania na tę operację zostanie wliczony do przedziału. Wysoka wartość wskazuje zatem przede wszystkim, że wyodrębniony fragment trwał długo; nie rozróżnia ona jeszcze między obliczeniami w PHP a oczekiwaniem na inne usługi. Aby dokonać tego rozróżnienia, potrzebujesz dodatkowych, ściślej określonych punktów pomiarowych.
Przesyłanie wartości pomiarowych za pomocą funkcji Server Timing
Nagłówek Server-Timing przesyła określone wskaźniki do klienta. Nie mierzy czasu trwania samodzielnie: aplikacja lub jeden z zaangażowanych komponentów serwera musi wcześniej ustalić tę wartość. Dla dur W specyfikacji zaleca się stosowanie milisekund; nazwa opisuje samą miarę, a nie automatycznie jej granice pomiarowe.
W przykładzie w języku PHP nagłówek należy umieścić przed faktycznym wysłaniem danych wyjściowych. Drugi parametr false na stronie header() dodaje kolejne pole nagłówka, zamiast zastępować istniejące pole o tej samej nazwie. W frameworku odpowiednim punktem integracji jest często moduł pośredniczący odpowiedzi (response middleware), o ile pomiar został tam już zakończony, a nagłówki nie zostały jeszcze wysłane.
Poniższy nagłówek odpowiedzi HTTP zawiera dwie fikcyjne wartości; nie jest to wynik pomiaru. Zakładając, że przedział bazy danych mieści się w całości w przedziale aplikacji, wartości te wynoszą zagnieżdżone. Te 75 milisekund dla bazy danych jest już uwzględnione w 120 milisekundach dla aplikacji i nie należy ich dodawać.
Przy tym założeniu różnica wynosząca 45 milisekund odnosi się jedynie do pozostałego czasu w ramach app. Nie jest to automatycznie czas procesora PHP: również tam mogą występować inne czasy oczekiwania. Dlatego dla każdego wskaźnika należy udokumentować, gdzie się zaczyna i kończy oraz czy obejmuje inne przedziały czasowe.
Podawaj wyłącznie starannie wybrane, wystarczająco ogólne wartości. Nazwy wskaźników i opisy mogą ujawniać szczegóły dotyczące infrastruktury; dane osobowe nie powinny znajdować się w nagłówku. Dostęp do danych dotyczących czasu z różnych źródeł za pośrednictwem JavaScript jest ograniczony i można go zablokować za pomocą Timing-Allow-Origin można kontrolować. Takie zezwolenie należy sprawdzić konkretnie pod kątem wymaganych źródeł.
Porównanie częstotliwości pomiarów
Wartości podane w tabeli odpowiadają na różne pytania. Porównaj je w miarę możliwości dla tego samego żądania i zanotuj odpowiednie granice: przedział widoczny w przeglądarce nie zaczyna się i nie kończy automatycznie w tych samych miejscach, co licznik czasu PHP lub wartość z logu NGINX. Szczególnie ważna jest ponadto Jednostka: Milisekund i sekund nie wolno analizować obok siebie bez uprzedniej weryfikacji.
| Mierzona zmienna | Początek i koniec | Jednostka | Czas oczekiwania i ograniczenia |
|---|---|---|---|
| Interwał kodu PHP | Pomiędzy dwoma wywołaniami funkcji `hrtime`, które sam ustaliłem | Nanosekundy jako wartość liczbowa; często przeliczane na milisekundy | Zawiera czasy oczekiwania w ramach danego odcinka; nie obejmuje czystego czasu procesora ani pełnego żądania. |
| Wskaźnik czasu działania serwera | Określone przez element pomiarowy | W przypadku dur zaleca się milisekundy | Przekazuje ustaloną wartość; zawarte w niej czasy oczekiwania zależą od zdefiniowanych limitów. |
| Interwał wysyłania żądań przez przeglądarkę | od momentu rozpoczęcia żądania do momentu rozpoczęcia odpowiedzi | Milisekundy | Obejmuje czas oczekiwania obserwowany z perspektywy przeglądarki; parametr responseStart może rejestrować wstępną odpowiedź. |
| Interwał odpowiedzi przeglądarki | od responseStart do responseEnd | Milisekundy | Opisuje zaobserwowany czas odpowiedzi; nie należy tego utożsamiać z samym czasem wykonania kodu PHP. |
| Czas obsługi żądania w NGINX | Pierwsze odczytanie bajtów od klienta aż do zapisania w dzienniku po wysłaniu ostatnich bajtów | Sekundy | Obejmuje żądanie z perspektywy NGINX, łącznie z czasami oczekiwania; limity różnią się od tych stosowanych przez licznik czasu PHP. |
Sprawdź rzeczywisty format logu, zanim zinterpretujesz jakąś wartość jako czas trwania całego procesu po stronie serwera. Czas żądania w NGINX ma swój własny zakres: zaczyna się już w momencie odczytania pierwszych bajtów od klienta i trwa do momentu zapisania wpisu w logu po wysłaniu ostatnich bajtów.
Wartości z przeglądarki i serwera można wykorzystać jako dodatkowe punkty widzenia, ale nie należy ich bez weryfikacji sumować ani odejmować od siebie w celu uzyskania kompletnego bilansu czasowego. Zakresy pomiarowe mogą się pokrywać, a zegary klienta i serwera nie są niezawodnie zsynchronizowane. Dlatego obok każdej wartości należy odnotować, które żądanie i która ścieżka odpowiedzi zostały faktycznie zaobserwowane.
Uzupełnienie plików dziennika i PHP-FPM
Timer aplikacji wyświetla wyłącznie kod w ramce. Dodatkowe Dzienniki serwera pomogą spojrzeć na to samo żądanie z innej perspektywy. W tym celu przyporządkuj wartość PHP i wpis w dzienniku na podstawie identyfikatora żądania przypisanego zgodnie z przepisami o ochronie danych. Najpierw sprawdź, czy rzeczywiście przebiegła ta sama ścieżka odpowiedzi i czy przekierowanie nie zostało pomylone z osobnym żądaniem.
W przypadku NGINX zaczyna się $request_time rozpoczyna się od odczytania pierwszych bajtów od klienta, a kończy na zapisaniu logu po wysłaniu ostatnich bajtów odpowiedzi. Wielkość ta ma inne granice niż licznik czasu w aplikacji PHP i dlatego nie należy jej utożsamiać z nim.
Sprawdź skonfigurowany format logowania oraz granice pomiarowe, zanim potraktujesz wartość z logu jako wynik działania kodu PHP. Analiza opóźnień hostingu w sieci, PHP i bazie danych dostarcza dodatkowych punktów wyjścia do analizy całej ścieżki odpowiedzi.
Również koniec widocznej odpowiedzi nie musi oznaczać końca pracy PHP. Dzięki fastcgi_finish_request() PHP-FPM może zakończyć obsługę żądania, a następnie wykonać dalszy kod. Aby ocenić obciążenie procesów roboczych, potrzebujesz zatem dodatkowego monitorowania po stronie serwera; krótka wartość po stronie klienta nie wyklucza dalszej pracy.
W przypadku strumieniowania lub już wysłanych nagłówków nie da się już wiarygodnie umieścić ustalonej później wartości całkowitej w pierwotnym nagłówku odpowiedzi. W tym celu należy korzystać z odpowiednich logów lub funkcji śledzenia. Należy ograniczyć dostęp i przechowywanie danych do niezbędnego minimum oraz unikać umieszczania danych osobowych lub treści poufnych w wartościach pomiarowych i identyfikatorach korelacji.
Ograniczenie zakresu do bazy danych, API i interfejsu użytkownika
Jeśli przedział aplikacji jest długi, należy podzielić go w miejscach uzasadnionych merytorycznie na mniejsze przedziały. Osobno zmierzone wywołanie bazy danych może pokazać, ile czasu upłynęło w ramach tego wywołania. Z punktu widzenia aplikacji wartość ta może obejmować również czasy połączenia i transmisji i nie należy jej utożsamiać z samym czasem obliczeniowym bazy danych.
Długa wartość z bazy danych to hipoteza dotycząca kolejnego kroku, a nie gotowa diagnoza. Sprawdź dane zapytanie za pomocą dostępnych narzędzi diagnostycznych bazy danych oraz planu jego wykonania. Dopiero wtedy można ustalić, czy przyczyną jest na przykład niekorzystna ścieżka dostępu lub inny czynnik; sam licznik czasu PHP nie świadczy o braku indeksu.
W przypadku zewnętrznego API należy ustawić kolejny timer bezpośrednio po wywołaniu wychodzącym. Długie Interwał API wskazuje, w którym miejscu aplikacja się blokuje, ale nie wyjaśnia automatycznie, dlaczego. Sprawdź, korzystając ze szczegółowych pomiarów czasu po stronie klienta lub śledzenia (jeśli jest dostępne), czy coś budzi podejrzenia – na przykład rozpoznawanie nazw, nawiązywanie połączenia, strona przeciwna lub transmisja danych.
Jeśli kod HTML ładuje się szybko, ale strona nadal działa wolno, przejdź do widoku przeglądarki. Sprawdź poszczególne żądania zasobów, a następnie przetwarzanie kodu JavaScript i renderowanie. Zegar PHP dokumentu nie rejestruje automatycznie późniejszych żądań zasobów ani pełnego działania przeglądarki; również w przypadku tych etapów konieczne są własne obserwacje.
Jeśli brakuje wartości pomiarowej PHP, najpierw sprawdź Ścieżka pamięci podręcznej: Pamięć podręczna umieszczona przed serwerem może dostarczyć odpowiedź bez uruchamiania PHP dla tego żądania. Brak nagłówka nie oznacza zatem, że PHP potrzebowało zeru milisekund. Należy oddzielnie rejestrować trafienia w pamięci podręcznej i odpowiedzi dynamiczne oraz porównywać wyłącznie odpowiednio przypisane żądania.
Ocena wyników i dalsza weryfikacja
Zanim na podstawie rzucających się w oczy liczb wyciągniesz wnioski dotyczące działań, sprawdź ich przyporządkowanie: czy zdarzenie przeglądarki, nagłówek i wpis w dzienniku rzeczywiście dotyczą tego samego żądania? W przeciwnym razie różne stany użytkownika, trafienia w pamięci podręcznej lub przekierowania mogą powodować pozorne różnice. Ponadto przed porównaniem wyników z kilku cykli analizy należy udokumentować zakresy i jednostki każdej wartości.
Na stronie interwały zagnieżdżone nie wolno dodawać czasu pracy w niepełnym wymiarze godzin do czasu całkowitego. Różnica między aplikacją a bazą danych również nie jest automatycznie czasem pracy procesora PHP; opisuje ona przede wszystkim pozostały czas, który upłynął w ramach wybranych limitów. Podobnie różnica między pomiarem w przeglądarce a pomiarem w aplikacji nie jest z góry czystym czasem sieciowym.
Jeśli zdefiniowany przedział aplikacji jest długotrwały, a kosztowny kod pozostaje nieznany, kolejnym sensownym krokiem jest użycie profilera. Może on pomóc w ukierunkowaniu analizy na konkretne funkcje i ścieżki wywołań. Należy przy tym jasno określić, które żądanie i który fragment poddajesz profilowaniu, zamiast odnosić wynik do każdej strony aplikacji.
Jeśli natomiast chodzi o zachowanie w przypadku jednoczesnych dostępów, pomiar pojedynczego żądania nie wystarczy. Zaplanuj powtarzalny test aplikacji w zatwierdzonych warunkach i weź pod uwagę pomyślne odpowiedzi, błędy oraz czasy odpowiedzi. Artykuł na temat Testy wydajności procesorów serwerowych pod kątem rzeczywistych obciążeń PHP wyjaśnia, w jaki sposób można odróżnić zadanie arytmetyczne od testu praktycznego.
W ocenie uwzględnij wreszcie również pracę wykonaną po zakończeniu odpowiedzi: w przypadku zastosowania fastcgi_finish_request() Szybkie zamknięcie przeglądarki może zbiegać się w czasie z dalszą pracą w PHP. Dlatego wybierz kolejny pomiar w zależności od konkretnego zagadnienia: widoczny czas odpowiedzi, czas wykonania fragmentu kodu lub obciążenie procesu roboczego to różne cele.
Źródła i aktualny stan wiedzy
Stan badań:
Stan badań: 13 listopada 2026 r. Przykład hrtime wymaga PHP w wersji 7.3 lub nowszej; pomiar czasu serwera jest klasyfikowany zgodnie z roboczym projektem W3C z dnia 2 listopada 2026 r.
https://www.php.net/manual/en/function.hrtime.php
https://www.w3.org/TR/2026/WD-server-timing-20261102/
https://www.w3.org/TR/resource-timing/
https://www.php.net/manual/en/book.hrtime.php
https://www.php.net/manual/en/function.header.php
https://nginx.org/en/docs/http/ngx_http_log_module.html
https://www.php.net/fastcgi_finish_request




