Dyski SSD PCIe 5.0 w centrum danych: chwyt marketingowy czy rzeczywisty wzrost wydajności?

PCIe 5.0, NVMe i dyski SSD

Aby dokonać rzetelnej oceny, należy rozróżnić trzy poziomy: PCIe Autobus komunikacyjny stanowi połączenie między hostem a urządzeniem, NVMe to protokół oparty na nim, przeznaczony dla pamięci nieulotnej, a dysk SSD to konkretny nośnik wyposażony w kontroler, pamięć flash NAND i oprogramowanie układowe. Szybkie połączenie PCIe opisuje zatem przede wszystkim jedynie możliwe podłączenie; nie określa ono ani wewnętrznego działania dysku SSD, ani wydajności aplikacji.

PCIe 5.0 działa z prędkością 32,0 GT/s na każdy kanał, podczas gdy PCIe 4.0 osiąga 16,0 GT/s na każdy kanał. Oznacza to podwojenie szybkości transmisji sygnału na każdy kanał, a co za tym idzie – podwojenie teoretycznej przepustowości łącza w porównaniu z generacją 4. Stwierdzenie to dotyczy jednak samego kanału transmisji: nie oznacza to, że zapytania do baz danych, maszyny wirtualne czy zadania związane ze sztuczną inteligencją będą działać dwukrotnie szybciej.

W przypadku typowego Połączenie x4 Rząd wielkości można wywnioskować na podstawie danych PCI-SIG. Zgodnie z danymi PCI-SIG łącze PCIe 5.0 x32 zapewnia efektywną przepustowość surową wynoszącą 128 GB/s w każdym kierunku. Cztery linie stanowią jedną ósmą z 32 linii, co oznacza, że dla PCIe 5.0 x4 wynika z obliczeń prędkość około 16 GB/s w każdym kierunku. Jest to wartość podana dla łącza, a nie rzeczywista przepustowość dysku SSD; inne elementy protokołu, takie jak kontroler, pamięć NAND i oprogramowanie układowe, zmniejszają lub ograniczają rzeczywistą wydajność.

Dodatkowo ograniczenia wynikają z kontrolera dysku SSD, liczby i rozmieszczenia układów NAND, algorytmów oprogramowania układowego oraz konkretnych wzorców odczytu i zapisu. Niska głębokość kolejki lub niewielkie, mieszane operacje dostępu mogą spowolnić działanie aplikacji, mimo że łącze PCIe teoretycznie dysponuje jeszcze rezerwami. Z drugiej strony równoległy, sekwencyjny strumień danych może sensownie wykorzystać szybsze połączenie z hostem, choć nie stanowi to ogólnej reguły dotyczącej wydajności.

W celu zakupu Pamięć masowa serwera Dlatego kluczowe pytanie nie brzmi wyłącznie: „Gen4 czy Gen5?“. Należy raczej sprawdzić, czy istniejąca ścieżka PCIe, sam dysk SSD oraz rzeczywiste obciążenie wejścia/wyjścia stanowią to samo wąskie gardło. Dopiero gdy te poziomy będą ze sobą zgodne, dodatkowa przepustowość PCIe 5.0 może stać się praktycznie istotna dla danej aplikacji.

Dlaczego dyski SSD klasy korporacyjnej są oceniane inaczej

A Dysk SSD klasy korporacyjnej nie wybiera się wyłącznie na podstawie sekwencyjnej prędkości odczytu w MB/s. W centrum danych oprócz wydajności liczy się przede wszystkim przewidywalna praca ciągła, monitorowanie działania oraz integracja z platformami serwerowymi. Modele konsumenckie mogą być technicznie odpowiednie do poszczególnych zadań, ale nie spełniają automatycznie wymagań dotyczących dostępności, konserwacji, mechanizmów zabezpieczających i kwalifikowanych ścieżek oprogramowania układowego w środowisku produkcyjnym.

Pod względem konstrukcji występują wyraźne różnice: dyski klasy Enterprise są dostępne na przykład w formatach U.2, E1.S lub E3.S, dzięki czemu można je projektować z myślą o kieszeniach typu hot-swap, gęstych układach serwerowych i określonym systemie chłodzenia. Na przykład seria Solidigm D7-PS1010 jest dostępna w formatach U.2, E1.S i E3.S. Format decyduje zatem między innymi o wyborze płyty montażowej, przepływie powietrza, gęstości pojemności oraz późniejszej możliwości wymiany.

Die Klasa Endurance musi być dostosowany do profilu zapisu. Wysokie prędkości transferu nie zastępują odpowiedniej trwałości zapisu: rejestrowanie danych, strumieniowanie i zapisy do baz danych powodują inne obciążenia niż obciążenia analityczne, w których przeważają operacje odczytu. Solidigm pozycjonuje model D7-PS1010 jako wersję o standardowej wytrzymałości, a model D7-PS1030 jako wersję o średniej wytrzymałości. Pojemność, wydajność i dopuszczalne obciążenie zapisem są zatem kryteriami wyboru, które należy oceniać oddzielnie.

Ważne są również Ochrona przed utratą zasilania oraz telemetria. Zabezpieczenie na wypadek awarii zasilania może pomóc w kontrolowanym przetwarzaniu już rozpoczętych operacji zapisu; dane telemetryczne ułatwiają monitorowanie stanu, temperatury i zużycia. W zależności od środowiska pracy wymagania dotyczące zakupu powinny obejmować również funkcje szyfrowania, bezpieczne procedury kasowania danych oraz przejrzystą obsługę oprogramowania układowego. Należy jednak zawsze sprawdzić ich konkretną dostępność w odniesieniu do danego modelu i konfiguracji.

Kolejną cechą charakterystyczną dla rozwiązań klasy korporacyjnej może być obsługa dwóch portów. Model PM1743 firmy Samsung jest pozycjonowany jako dysk SSD klasy korporacyjnej PCIe 5.0 z tą funkcją, co może mieć znaczenie w przypadku niektórych architektur o wysokiej dostępności. Nie oznacza to jednak, że każdy dysk SSD Gen5 obsługuje tryb dwuportowy ani że ta cecha jest niezbędna dla każdego serwera. Przykład ten pokazuje raczej, dlaczego należy analizować zarówno specyfikacje techniczne, jak i wymagania platformy.

Również nazwy produktów nie mogą zastąpić testów technicznych. Seria Micron 9550 charakteryzuje się między innymi wysoką wydajnością i określonymi profilami testowymi; nie można jednak na tej podstawie wywnioskować, że nadaje się ona bez wyjątku do każdej szafy serwerowej. Rzetelny wybór łączy właściwości konkretnego dysku z celami dotyczącymi trwałości, koncepcją serwisową, formatem, wymogami bezpieczeństwa oraz faktycznie istniejącą architekturą serwerową.

Platforma określa dopuszczalną częstotliwość połączeń

Dysk SSD PCIe 5.0 może osiągnąć swoją maksymalną prędkość łącza tylko wtedy, gdy cała ścieżka obsługuje standard Gen5. Obejmuje to platformę procesora i port główny, płytę główną, przedłużacz lub kabel, płytę tylną, ewentualnie przełącznik PCIe, kieszeń na dysk, a także oprogramowanie układowe wszystkich zaangażowanych komponentów. Pojedynczy element obsługujący standard Gen5 nie wystarczy, ponieważ połączenie między poszczególnymi komponentami działa z prędkością i szerokością pasma wspólnie obsługiwanymi przez wszystkie elementy.

PCIe 5.0 jest kompatybilny z poprzednimi generacjami PCIe. Jeśli dysk Gen5 zostanie podłączony do ścieżki obsługującej wyłącznie Gen4, zasadniczo może on działać, ale tylko z prędkością łącza obsługiwanej przez tę konfigurację. Dysk SSD nie uzyska w tym przypadku połączenia Gen5; mimo to może nadal nadawać się do użytku w przypadku późniejszej zmiany platformy, o ile pasują również format, oprogramowanie układowe i certyfikaty serwerowe.

Szczególną uwagę wymaga Topologia PCIe. Kilka dysków może być podłączonych do procesora za pośrednictwem przełącznika lub wspólnego łącza uplink. W takim przypadku pojedyncze łącze dysku SSD niekoniecznie jest czynnikiem ograniczającym: przy obciążeniu równoległym wspólne łącze uplink może zostać wcześniej wykorzystane do granic możliwości. To samo dotyczy sytuacji, gdy dodatkowe akceleratory, karty sieciowe lub inne karty rozszerzeń są zasilane z tego samego budżetu linii.

Dostępne Budżet pasa ruchu jest zatem parametrem projektowym, a nie tylko informacją zawartą w karcie katalogowej. Cztery dyski SSD typu x4 wymagają łącznie 16 linii na swoich łączach urządzeń, jednak ich łączna przepustowość zależy od tego, w jaki sposób łącza te są podłączone do portów głównych i łączy uplink przełącznika. W celu uzyskania wysokiej łącznej przepustowości architektura z wieloma równoległymi dyskami może okazać się bardziej sensowna niż wymiana pojedynczego urządzenia.

Przed zakupem należy porównać instrukcję obsługi serwera oraz listy kompatybilności z konkretną konfiguracją. Istotne są: obsługiwana generacja i szerokość na gniazdo, ograniczenia przy pełnym wyposażeniu, warianty płyt tylnych i kart rozszerzających, a także dostępne wersje oprogramowania układowego. Dopiero ta weryfikacja pozwala odróżnić teoretycznie szybki dysk SSD klasy Enterprise od konfiguracji, która faktycznie może zapewnić połączenie Gen5 w serwerze produkcyjnym.

Jak prawidłowo odczytywać i porównywać wartości podane przez producenta

Wartości podane w karcie katalogowej odnoszą się do ściśle określonych warunków pomiarowych, a nie automatycznie odzwierciedlają wydajność obciążenia serwera. W przypadku modelu Micron 9550 producent podaje prędkość odczytu sekwencyjnego do 14 000 MB/s, prędkość zapisu do 10 000 MB/s oraz do 3,3 miliona operacji odczytu IOPS dla bloków 4 KiB. Wielkości te odpowiadają na różne pytania: MB/s ocenia duże, ciągłe transfery; IOPS opisuje liczbę małych operacji odczytu i zapisu na jednostkę czasu.

Decydujące znaczenie mają parametry pomiarowe. Podane wartości sekwencyjne opierają się na transferach o wielkości 128 KiB przy głębokości kolejki wynoszącej 32, natomiast wartości losowe dla 4 KiB – na głębokości kolejki wynoszącej 512 oraz zdefiniowanym stanie ustalonym. Baza danych z niewielką liczbą jednoczesnych zapytań może zatem osiągać znacznie niższe wartości IOPS pomimo zastosowania szybkiego dysku SSD. Również proporcja operacji odczytu i zapisu, wariant pojemności oraz stopień zapełnienia wpływają na wynik.

PCI-SIG określa podane wartości przepustowości jako efektywną przepustowość surową łącza. Aby uzyskać rzeczywistą przepustowość dysku SSD, należy uwzględnić dodatkowe elementy protokołu oraz ograniczenia związane z implementacją. Porównanie generacji łączy pokazuje zatem dostępną rezerwę przepustowości, ale nie zastępuje ani karty katalogowej konkretnego dysku, ani pomiaru przeprowadzonego przy przewidzianym obciążeniu.

Aby zapewnić miarodajne porównania produktów, producenci powinni podawać wielkość transferu, głębokość kolejki, schematy dostępu, metodę testową oraz stan pracy. SNIA Enterprise PTS W tym celu określa procedury, które sprawiają, że pomiary wydajności dysków SSD klasy korporacyjnej stają się bardziej przejrzyste. Nie zastępuje to własnej analizy obciążenia, ale pomaga uniknąć błędnego traktowania wartości szczytowych z różnych profili testowych jako bezpośrednio porównywalnych.

Które obciążenia naprawdę czerpią korzyści z Gen5

W przypadku potoków danych AI i HPC technologia Gen5 może okazać się przydatna, gdy duże lokalne zbiory danych spowalniają proces obliczeniowy. Rozwiązanie GPUDirect Storage umożliwia bezpośrednie transfery DMA między pamięcią masową a pamięcią GPU bez bufora pośredniczącego w pamięci operacyjnej procesora. Firma NVIDIA opisuje potoki obliczeniowe całkowicie przeniesione na procesor graficzny jako korzystny przypadek użycia: procesor graficzny przejmuje pierwszy i ostatni dostęp do danych przesyłanych między pamięcią masową a procesorem graficznym. Opisuje to profil korzyści, a nie uniwersalny, sztywny warunek funkcjonalny. To, czy GDS okaże się pomocne, zależy od rzeczywistej ścieżki danych, używanych interfejsów API oraz wąskiego gardła w pamięci masowej.

W przypadku OLTP zazwyczaj liczy się Opóźnienia ogona oraz zachowanie podczas zapisu pod obciążeniem w większym stopniu niż sekwencyjne szczytowe prędkości. Wysoki wskaźnik trafień w pamięci podręcznej sprawia, że wiele operacji odczytu w ogóle nie dociera do dysku SSD; zapytania ograniczone przez procesor pozostają ograniczone przez procesor również po wymianie dysku. Należy zatem rejestrować opóźnienia P95 i P99, opóźnienie zatwierdzenia, czas oczekiwania na operacje we/wy oraz głębokość kolejki, a nie tylko przepustowość.

Wirtualizacja może skorzystać na szybszym dysku SSD, gdy wiele maszyn wirtualnych generuje jednocześnie operacje wejścia/wyjścia o charakterze losowym, a opóźnienia w pamięci masowej ograniczają konsolidację. To założenie jest znane jako Heurystyka planowania należy traktować to nie jako ogólny wynik testu Gen5. Czas gotowości procesora, obciążenie pamięci RAM, wspólne łącza PCIe oraz rozproszony system pamięci masowej mogą ograniczać to samo obciążenie w większym stopniu niż pojedynczy dysk.

Również w przypadku analityki, ETL, tworzenia kopii zapasowych i archiwizacji decyzja o zakupie wynika z wykrytego wąskiego gardła. Duże, równoległe transfery lokalne mogą wykorzystywać większą przepustowość łącza, podczas gdy sieć, kompresja lub system docelowy mogą ograniczać ten efekt w przypadku zadań tworzenia kopii zapasowych. Dlatego należy porównać całkowity czas trwania zadania oraz przepustowość od początku do końca, zamiast wyciągać wnioski na temat wydajności aplikacji bezpośrednio na podstawie szczytowej wartości sekwencyjnej dysku SSD.

Potoki wymagające intensywnego zapisu potrzebują dodatkowo odpowiedniej klasy wytrzymałości. Solidigm pozycjonuje model D7-PS1010 jako wersję o standardowej wytrzymałości, a model D7-PS1030 jako wersję o średniej wytrzymałości. Nie wynika z tego ogólna zasada wyboru produktu, ale zasada planowania: wydajność, pojemność i dopuszczalne obciążenie zapisem to odrębne kryteria, które muszą być dostosowane do rzeczywistego profilu zapisu.

Plan pomiarów pamięci masowej serwerów przed zakupem

Nie rozpoczynaj procesu pozyskiwania danych od syntetycznego testu porównawczego o ekstremalnej wydajności, lecz od danych wyjściowych pochodzących z warunków zbliżonych do rzeczywistych warunków produkcyjnych. W tym celu zdefiniuj kilka reprezentatywnych scenariuszy obciążenia: na przykład transakcje bazodanowe, szczyty uruchamiania maszyn wirtualnych lub przebieg procesu ETL. Oddziel uruchamianie na zimno od Stan ustalony; zapełnione pamięci podręczne i dłuższe obciążenie zapisem mogą prowadzić do zasadniczo innych wyników. Tę samą zasadę metodologiczną wyjaśnia artykuł Jak prawidłowo mierzyć wydajność po aktualizacjach WordPressa na przykładzie obciążeń hostingowych zależnych od pamięci podręcznej.

Wyprowadź łącznie wartości dla każdego przypadku obciążenia: opóźnienie P95/P99, opóźnienie zatwierdzenia, czas oczekiwania na operacje we/wy, obciążenie kolejki oraz współczynnik trafień w pamięci podręcznej. Długa kolejka przy niskim obciążeniu dysku SSD może wskazywać na wąskie gardło wyższego rzędu; z kolei wysoki współczynnik trafień w pamięci podręcznej wyjaśnia, dlaczego szybszy dysk SSD nie przynosi zauważalnej poprawy. Należy również uwzględnić wskaźniki dotyczące procesora, pamięci RAM i sieci, aby nie uznać przedwcześnie pamięci masowej za przyczynę problemu.

Przed każdą oceną wydajności sprawdź, jakie urządzenia rozpoznaje system. Na serwerze z systemem Linux, na którym zainstalowano nvme-cli, służy nvme list Podsumowanie: Zgodnie z dokumentacją projektu polecenie to przeszukuje drzewo sysfs w poszukiwaniu urządzeń NVMe i wyświetla ich węzły oraz powiązane informacje. Przed porównaniem wyników wydajności opisz najpierw wykryte urządzenia.

nvme list

Punktem wyjścia do diagnostyki PCIe są poniższe przykłady zaczerpnięte ze starszej instrukcji Red Hat dotyczącej platformy OpenStack 10: LnkCap zapewnia tam maksymalną prędkość łącza oraz LnkSta zweryfikowano pod kątem aktualnego stanu łącza. Nie jest to aktualna informacja o udostępnieniu platformy Gen5. Zastąp przykładowy adres adresem PCI swojego urządzenia i porównaj składnię, pełny wynik oraz znaczenie z lokalnie zainstalowaną dokumentacją pciutils oraz podręcznikiem serwera.

lspci -s 81:00.0 -vv | grep LnkCap
lspci -s 81:00.0 -vv | grep LnkSta

W odniesieniu do danych dotyczących zdrowia cytowana dokumentacja nvme-cli-Master określa smart-log jako przestarzały alias dla log smart; alias ten jest przeznaczony dla starszych skryptów, natomiast nowe skrypty powinny korzystać z nowej formy. Termin „master” odnosi się jednak do etapu rozwoju i niekoniecznie odzwierciedla zakres poleceń stabilnej wersji dystrybucji. Dlatego najpierw sprawdź zainstalowaną wersję pakietu oraz jej pomoc lub stronę man. Poniżej używaj wyłącznie formy polecenia udokumentowanej w tych materiałach i zastąp przykładową ścieżkę do urządzenia odpowiednią dla twojego systemu. Nie wyciąga się z tego żadnego ogólnego ograniczenia dotyczącego wersji.

# Nur die lokal dokumentierte Befehlsform verwenden:
nvme log smart /dev/nvme0

# Alternative, wenn lokal dokumentiert:
nvme smart-log /dev/nvme0

Ogólny test porównawczy typu destrukcyjnego nie nadaje się do systemów produkcyjnych: może on nadpisać dane, wpłynąć na pamięć podręczną lub wygenerować niereprezentatywny wynik z powodu nietypowej głębokości kolejki. Zamiast tego należy porównać te same scenariusze obciążenia aplikacji przed i po planowanej wymianie sprzętu. Należy udokumentować wersję oprogramowania układowego, pojemność, poziom zapełnienia, temperaturę i topologię, aby ewentualne odchylenia można było później prześledzić.

Planowanie chłodzenia, wytrzymałości i mocy ciągłej

Wartości szczytowe podane w arkuszach danych odnoszą się do określonych profili testowych, a niekoniecznie do długotrwałej pracy obciążonego serwera. Wraz ze wzrostem poziomu zapełnienia, przy mieszanych operacjach zapisu oraz podczas Zbieranie śmieci Dysk SSD musi zreorganizować dane. Zarządzanie pamięcią NAND oraz konkretny wzorzec zapisu mogą zatem wpływać na przepustowość, a zwłaszcza na opóźnienie, w porównaniu z krótkimi, pustymi przebiegami testowymi. Dane stają się porównywalne dopiero po uwzględnieniu profilu pracy i stanu ustalonego.

Temperatura również stanowi element planowania wydajności. Rodzina D7-PS1010 obejmuje modele U.2, E1.S i E3.S; w przypadku modelu E1.S firma Solidigm rozróżnia wersje chłodzone powietrzem oraz wariant do bezpośredniego chłodzenia cieczą z jednostronną płytą chłodzącą (cold plate). Dlatego samo oznaczenie E1.S nie oznacza chłodzenia cieczą. Należy sprawdzić konkretnie zamówioną wersję i wysokość konstrukcyjną, a także jej kompatybilność z serwerem, gniazdem i, w razie potrzeby, płytą chłodzącą. W przypadku modeli chłodzonych powietrzem do weryfikacji platformy należy uwzględnić zatwierdzony pobór mocy, przepływ powietrza, odstępy między gniazdami oraz temperaturę wlotową.

Die Klasa Endurance należy wybrać niezależnie od generacji interfejsu. W przypadku ciągłego pozyskiwania danych logów lub pamięci podręcznych zapisu wersja o średniej wytrzymałości może być bardziej odpowiednia niż model zaprojektowany z myślą o standardowej wytrzymałości, nawet jeśli oba odczytują dane z podobną szybkością. Pojemność wpływa nie tylko na koszty i przestrzeń użytkową, ale w zależności od modelu może również zmieniać wytrzymałość i profil wydajności.

Systematyczne zawężanie zakresu typowych błędów Gen5

Nie zaczynaj poszukiwania usterki od wymiany dysku SSD, lecz od podanego linku. Niższa prędkość to na razie wynik diagnostyczny, a nie jednoznaczna przyczyna. Porównaj dane opisane w planie pomiarów LnkSta oraz LnkCap zgodnie z lokalną dokumentacją narzędzi; przytoczona starsza instrukcja OpenStack przedstawia tę podstawową kontrolę, ale nie zastępuje aktualnej dokumentacji serwera. Następnie należy sprawdzić rozmieszczenie gniazd, riser, płytę tylną, ścieżkę przełącznika oraz wersję oprogramowania układowego, porównując je z wytycznymi platformy.

Jeśli link jest poprawny, to dalej będzie Zachowanie kolejki aplikacji. Niska liczba IOPS przy niewielkiej głębokości kolejki nie świadczy o usterce dysku SSD; podobnie zapełniony wspólny łącze wychodzące może ograniczać wydajność kilku dysków. Należy zatem sprawdzić czas oczekiwania na operacje we/wy, obciążenie kolejki, proporcję operacji odczytu do zapisu oraz percentyle opóźnień równocześnie z wskaźnikami dotyczącymi procesora, pamięci i sieci. Dopiero korelacja tych danych pokaże, czy pamięć masowa znajduje się na ścieżce krytycznej.

W przypadku ścieżek danych powiązanych z procesorem graficznym teoretycznie bezpośrednia ścieżka PCIe nie wystarcza. Technologia GPUDirect Storage wymaga odpowiedniej konfiguracji sprzętowej i programowej; w zależności od topologii ACS i IOMMU mogą kierować dane przez porty główne procesora (CPU Root Ports). Zmiany w tych funkcjach mają wpływ na izolację, bezpieczeństwo i wirtualizację. Dlatego też mogą być wprowadzane wyłącznie po przeprowadzeniu analizy architektury i udokumentowanej ocenie ryzyka, a nie jako ogólne rozwiązanie mające na celu poprawę wydajności.

Jeśli wydajność pod obciążeniem pozostaje niestabilna, sprawdź następnie temperaturę, dane dotyczące stanu urządzenia oraz obciążenie aplikacji. Wybierz polecenie SMART na podstawie zainstalowanej wersji pakietu i jego strony man. Cytowana dokumentacja główna zaleca nvme log smart i prowadzi nvme smart-log jako przestarzały alias; nie odzwierciedla on zakresu każdej stabilnej dystrybucji. Porównaj oddzielnie stan zimnego startu i stan ustalony oraz zapisz warunki pomiaru, zamiast wyciągać wnioski o usterce na podstawie pojedynczego wartości odbiegającej od normy.

Kiedy kupić Gen5, a kiedy pozostać przy Gen4

Zastosowanie dysku SSD PCIe 5.0 jest uzasadnione, jeśli dane pomiarowe wskazują na wąskie gardło w pamięci masowej lub łączu hosta, a cała platforma faktycznie obsługuje standard Gen5. Istotnymi sygnałami są powtarzające się wysokie obciążenie kolejki, niewystarczająca przepustowość lub problematyczne opóźnienia przy reprezentatywnym obciążeniu. PCIe 5.0 podwaja wspieraną przepustowość na pasmo w porównaniu z PCIe 4.0; nie oznacza to jednak automatycznego przyspieszenia działania aplikacji.

Dalsze korzystanie z Gen4 jest uzasadnione, jeśli istniejące dyski nie są w pełni wykorzystywane, platforma serwerowa obsługuje wyłącznie Gen4 lub procesor, pamięć operacyjna i sieć ograniczają wydajność usługi. Nawet przy niskim stopniu równoległości lub wysokim wskaźniku trafień w pamięci podręcznej różnica w wydajności aplikacji może pozostać niewielka. Zaoszczędzone środki można wówczas w razie potrzeby efektywniej przeznaczyć na zwiększenie pojemności, zapewnienie nadmiarowości, rozbudowę pamięci operacyjnej lub usunięcie zidentyfikowanego wąskiego gardła.

Mniejsza liczba dysków Gen5 niekoniecznie oznacza lepszą wydajność niż w przypadku większej liczby urządzeń Gen4. W przypadku wysokich prędkości łącznych liczy się liczba równoległych ścieżek, a Budżet pasa ruchu oraz łącza uplink z przełączników lub portów głównych. W odniesieniu do lokalnych ścieżek pamięci masowej przylegających do procesorów graficznych firma NVIDIA wyjaśnia, że do pełnego wykorzystania łącza PCIe x16 może być konieczne zastosowanie kilku urządzeń NVMe x4 oraz równoległych transferów. Jest to stwierdzenie dotyczące topologii GDS, a nie ogólna zasada dotycząca liczby urządzeń w serwerze.

Z kolei NVMe over Fabrics lub pamięć masowa typu disaggregated to opcja, gdy pojemność ma być elastycznie rozdzielana między hostami. W tym przypadku o osiągalnej wydajności decydują dodatkowo karty sieciowe (NIC), przełączniki sieciowe, ścieżki protokołów oraz model operacyjny. Lokalne dyski SSD NVMe priorytetowo traktują ścieżki danych bliskie hostowi; systemy scentralizowane mogą umożliwić współdzielenie zasobów i niezależną skalowalność. Oba podejścia należy rozważyć pod kątem wymagań dotyczących opóźnień, dostępności i eksploatacji.

Przed zakupem należy określić obciążenie i okno pomiarowe, sprawdzić przepustowość łącza i topologię, a także w sposób wiążący porównać pojemność, trwałość, chłodzenie, obsługę oprogramowania układowego oraz funkcje zabezpieczające. Dodatkowo przy podejmowaniu decyzji dotyczącej infrastruktury należy uwzględnić zasilanie, warunki w szafie rackowej oraz opcje skalowania. Konkretne kryteria w tym zakresie wyjaśniono w niniejszym artykule Kryteria wyboru odpowiedniego centrum danych. Decyzja o zakupie opiera się zatem na wykazanym wąskim gardle, a nie na pojedynczej wartości szczytowej.